Η Danai Nielsen ανήκει σε μια κατηγορία νέων, ταλαντούχων κοριτσιών – από τη Nalyssa Green μέχρι την Δεσποινίς Τρίχρωμη – που φτιάχνουν όμορφη, έξυπνη pop που μπορούμε περήφανα να περιγράψουμε (και να αποδεχθούμε) ως “made in Greece”. Η εκπληκτική διασκευή της στο παραδοσιαακό ηπειρώτικο “Κοντούλα Λεμονιά” γέμισε φως το μουντό καλοκαίρι του 2020 – άτιμε covid-19 – και αποτέλεσε ένα instant “manstaradio favorite”. Εννοείται πως ψάξαμε και βρήκαμε τη δημιουργό του η οποία δέχθηκε με χαρά να απαντήσει στις ερωτήσεις μας – και την ευχαριστούμε πολύ γι’αυτό:
1) Ξέρουμε ελάχιστα πράγματα για σένα, όπως το ότι είσαι μισή Δανέζα και μισή Ελληνίδα κι ότι έχει 2 χρόνια που ανεβάζεις μουσικές (λίγο αραιά είναι η αλήθεια) στο κανάλι σου στο youtube… οπότε μίλησέ μας λίγο για σένα.
Γεννήθηκα στην Κοπεγχάγη, μεγάλωσα στην Ηλιούπολη και περνούσα ώρες στο σπίτι ζωγραφίζοντας και κάνοντας χειροτεχνίες. Ξεκίνησα μαθήματα πιάνου σε μικρή ηλικία που τότε μου φαίνονταν εντελώς καταναγκαστικά έργα, τώρα τα εκτιμώ ιδιαιτέρως! Στα τέλη γυμνασίου “μυήθηκα” με αργούς ρυθμούς στα synthesizers, μεγάλωσα μαζί με τους Rosebleed (μουσικό συγκρότημα 2004 – 2014), πέρασα στο ΤΕΙ γραφιστικής, έζησα κάποια χρόνια εκτός Ελλάδας και δοκίμασα πολλές random δουλειές. Τέλη του 2018 ήρθα πάλι στην Αθήνα, ξεκίνησα να εργάζομαι ως γραφίστρια και να στήνω ένα solo μουσικό project. Είχα μπόλικο υλικό και ανάγκη για επικοινωνία.
2) Ήταν δική σου η ιδέα για την dub διασκευή του “Κοντούλα Λεμονιά” και πως σου ήρθε η έμπνευση;
Έχουν εμπλακεί πολλοί. Μιλούσα με έναν καλό φίλο, λάτρη της reggae, που έλεγε πόσο θα ήθελε να ακούσει ένα ελληνικό κομμάτι με προφορά ξένη. Εστίαζε στο πόσο παράξενα πρέπει να ακούγονται στα αυτιά των native speakers, τα αγγλόφωνα τραγούδια που τραγουδάμε με έντονη ελληνική προφορά. Συγκυριακά μόλις είχα φύγει από Ελλάδα και είχα ξεκινήσει να μαθαίνω μια καινούργια γλώσσα που με δυσκόλευε. Έψαχνα τις ρίζες και το που ανήκω. Την κοντούλα λεμονιά μου την τραγούδησε η Γιαγιά, μαζί με τις θείες και τη Μαμά, από το τηλέφωνο, είχε στίχους που ταίριαζαν στην κατάσταση που βρισκόμουν, ήταν θλιμμένο τραγούδι, και ήταν η κατάλληλη ευκαιρία για πείραμα. Ελληνική παράδοση, ελληνικός στίχος, ρέγκε ξένη υπόκρουση και ξένη ελληνική προφορά. Ένιωθα ξένη και ήθελα να το τραγουδήσω σαν ξένη. Το ηχογράφησα, το έστειλα, και έμεινε εκεί, το 2014.
3) Φοβήθηκες καθόλου τις αντιδράσεις των πιο συντηρητικών που μπορεί να ενοχληθούν (όπως κι έγινε);
Δεν το πολυσκέφτηκα. Βγήκε σε μια εποχή που συμβαίνουν διάφορα παρανοϊκά και είχα κατά νου ότι είναι ένα καλοπροαίρετο κεφάτο summer track. Κατανοώ πως είναι προκλητικό. Αγγίζει ευαίσθητες περιοχές που συνήθως δεν αγγίζονται. Ειδικά όσοι είναι κατά των ξένων πολιτισμών εντός της χώρας θα ξινίσουν έξτρα. Παρόλα αυτά, αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα που βιώνω, και είναι όμορφη, έχει ποικιλία, έχει χρώμα, έχει χαρακτήρα. Θεοποιούμε εύκολα ό,τι έρχεται από έξω (ειδικά από τον βορρά και την δύση), υποβιβάζουμε το εσωτερικό, δεν έχουμε πλέον παραδοσιακή μουσική, αν είχαμε θα ήταν απλή, θα είχε έθνικ στοιχεία και θα τραγουδιόταν από όσους μένουν εδώ. Αυτό σημαίνει πως δεν θα ακουγόταν “άρτια”, “αποστειρωμένα” Ελληνικό. Αυτή η διαφορετικότητα με ενθουσιάζει και ήθελα να την τονίσω. Καλοπροαίρετα.
4) Πόσο σοβαρά λαμβάνεις τα σχόλια στο κανάλι σου, είτε είναι θετικά (όπως σε όλα τα προηγούμενα τραγούδια σου) είτε αρνητικά (όπως κάποια στην “Λεμονιά”);
Είναι πρώτη φορά που λαμβάνω τόσα μαζεμένα σχόλια, και πρώτη φορά που κάνω μουσικά κάτι εκτός comfort zone. Άλλοι το σιχαίνονται κι άλλοι το λατρεύουν. Στην αρχή μου φάνηκε άβολο. Πολύ. Τώρα διαβάζω τα σχόλια και γελάω. Υπάρχει κόσμος με μεγάλη αφοσίωση και ανάγκη να κράξει. Έχει ενδιαφέρον.
5) Τι σχέδια κάνεις για το μέλλον και πότε να περιμένουμε το επόμενο τραγούδι σου αλλά και κάποια ολοκληρωμένη δουλειά όπως ένα album;
Στις αρχές Σεπτέμβρη θα κυκλοφορήσει το επόμενο κομμάτι με τίτλο “Mermaid”.
Γυρίστηκε το βίντεο του την προηγούμενη εβδομάδα.
Πλάνα για το μέλλον… Θα ήθελα σχετικά σύντομα να ξεκινήσω ηχογραφήσεις του πρώτου άλμπουμ.
Είναι κάτι που φρενάρω καιρό και νομίζω έρχεται η ώρα του.
6) Σε τρομάζουν καθόλου οι εξελίξεις με τον covid-19 και όσον αφορά την καλλιτεχνική σου υπόσταση – μιας και είσαι ένα κορίτσι στα πρώτα του βήματα, με επερχόμενες συναυλίες, releases, etc – αλλά και σε πιο προσωπικό επίπεδο;
Σίγουρα δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσιάζουν. Έχουν φέρει αλλαγές προς τα κάτω, σε πολλά επίπεδα και για πάρα πάρα πολύ κόσμο. Προσωπικά, πέρασε το σοκ της αρχής του εγκλεισμού, απόλαυσα την αναγκαστική παύση, έγιναν οι σκέψεις που έπρεπε να γίνουν, δεν τρομάζω. Υπάρχουν τρόποι να κάνεις τα πράγματα που θες, με θράσος, καλή οργάνωση, επιμονή και διαφορετική οπτική γωνία. Θρεφόμαστε από τα ζουμιά μας και ανθίζουμε όταν δεν είναι υγρό το έδαφος.
